In deze serie laten we verschillende mensen die met Kadera te maken hebben, aan het woord. Aan de hand van een aantal vragen vertellen zij over hun ervaringen met Kadera, als cliënt, medewerker of vrijwilliger. In deze aflevering komt Ilse aan het woord. Zij is sociaal pedagogisch medewerker in de opvang in Zwolle. 

Kun je iets over jezelf vertellen?
Ik ben Ilse, ik ben 42 jaar en ik werk nu ongeveer zes jaar voor Kadera.

Wat voor werk doe je bij Kadera?
Ik werk als sociaal pedagogisch medewerker in de opvang in Zwolle. In mijn werk ben ik verantwoordelijk voor de vrouwen die verblijven op het noodbed. Verder ben ik bij groepsoverleggen, verzorg ik de creatieve avond op de woensdag en ben ik veel aan het rondlopen in het gebouw. Ik ben eigenlijk een beetje een manusje van alles.

Waarom doe je dit werk?
Ik vind het mooi om een klein onderdeeltje te zijn in het hele traject. Ik vind het erg leuk om te praten met mensen en te ontdekken wie iemand is. Wat is iemand zijn of haar kracht? Waarom is iemand zoals hij of zij is? En in ons werk zie je hoeveel veerkracht iemand heeft.

Wat voor mensen zijn de cliënten van Kadera?
Het zijn vaak gewoon mensen zoals jij en ik. Alleen zitten de vrouwen hier in een hele vervelende situatie. Maar er is kracht en moed voor nodig om het patroon te doorbreken en te kiezen voor vaak een onbekende toekomst. Onbekend is eng. Dus je moet lef hebben om te kiezen voor jezelf (en je kinderen) Soms hebben de vrouwen meerdere pogingen nodig om echt te voelen dat het klaar is. Dan zijn ze er eerder nog niet aan toe. Maar ik hoop dat wij, als hulpverleners, dan al wel zaadjes hebben kunnen planten. Ook als vrouwen teruggaan. Al is het alleen maar dat ze weten dat deze plekken er zijn en je altijd ergens heen kunt.

Welke cliënt of situatie is je bijgebleven en waarom?
We hadden een vrouw die zo ontzettend dankbaar was voor de kans op een nieuw leven. Ze was dankbaar voor de hulpverleners, de andere vrouwen en de plek waar ze nu veilig mocht verblijven. Ook al is het best lastig om met veel verschillende vrouwen samen te wonen en faciliteiten te moeten delen. Maar de dankbaarheid sprak ze vaak uit. Dit werkte ook aanstekelijk en meerdere vrouwen gingen dit uitspreken.

Wat is er moeilijk aan je werk?
Soms zijn de verhalen best pittig. En sommige casussen raken je. Vooral als er kinderen bij betrokken zijn. En als dit hoort en ziet dan breekt je hart een beetje voor de ander.

Wat hoop je dat je cliënten bereiken in het werk wat jullie samen doen?
De cliënten zijn zelf vooral heel hard aan het werk. Ik ben maar een heel klein onderdeeltje. Ik zeg vaak tegen de vrouwen ik ben maar een passant op jouw weg. Jij doet het zelf. Ik hoop dan vooral dat ze gaan voelen dat ze de kracht hebben om nu keuzes te maken die zorgen voor een gezonde toekomst.

Wat wil je zeggen tegen nieuwe cliënten en/of tegen slachtoffers van huiselijk geweld?
Ik wil meegeven dat het heel krachtig is om hulp te vragen. Daar heb je lef en moed voor nodig.

In deze serie laten we verschillende mensen die met Kadera te maken hebben, aan het woord. Aan de hand van een aantal vragen vertellen zij over hun ervaringen met Kadera, als cliënt, medewerker of vrijwilliger. In deze aflevering komt Carin aan het woord. Zij is ervaringsdeskundige bij Kadera. 

Wie ben je?
Ik ben Carin, moeder van vier kinderen en oma van een prachtige kleindochter. Ik ben 43 jaar oud en sinds juli 2025 werkzaam bij Kadera.

Wat voor werk doe je bij Kadera?
Ik werk als ervaringsdeskundige in Enschede.

Waarom doe je dit werk?
Ik wilde graag iets doen met mijn rugzak. Enige jaren geleden heb ik zelf met mijn gezin een jaar bij Kadera gewoond. Daarna dacht ik: hier wil ik iets mee gaan doen, dus ik ging weer naar school. Nu help ik anderen als ervaringsdeskundige. Ik geloof dat ik de cliënten door mijn eigen ervaringen beter begrijp. Hun gevoel van schaamte en het begrijpen waarom je in een dynamiek van geweld terecht bent gekomen. Ook wil ik laten zien dat er een toekomst is zonder geweld.

Wat voor mensen zijn de cliënten van Kadera?
Vaak kwetsbare vrouwen of mannen met veel empathie, beschadigd, moe, weinig eigenwaarde en bang voor wat de toekomst brengt. En hoe langer ze bij ons zijn hoe meer er weer toekomstperspectief in zicht komt.

Welke cliënt of situatie is je bijgebleven en waarom?
Meerdere! Een situatie bijvoorbeeld dat mijn collega en ik voor het eerst de training Bijzonder Geweldig gaven en al in de eerste meeting zo’n mooie klik met de groep hadden doordat we ook een stukje kwetsbaarheid durfden te delen van ons zelf. Samen hebben we in de laatste meeting brieven verbrand met rottige herinneringen.

En ook een cliënte die mij nog een keer opzocht toen ze voor een afspraak terugkwam, nadat ik vaak met haar gepraat had toen ze nog op het noodbed zat. Ze vertelde dat ze veel aan onze gesprekken had gehad doordat dat ik er voor haar was en luisterde naar haar. Ze kwam met behoorlijk letsel op het noodbed, ze was (logisch) verdrietig en bang en nu staat ze zoveel sterker in haar schoenen. Dat vind ik dan echt bijzonder, alles kan! De toekomst staat niet vast.

Wat is er moeilijk aan je werk?
Soms raakt het mij dat iemand zoveel moet doorstaan in het leven en dan tegen zoveel onbegrip aanloopt. Ook omdat ik weet hoe moeilijk de weg kan zijn, maar dat vind ik ook een enorme drijfveer om door te gaan met mijn werk.

Wat hoop je dat je cliënten bereiken in het werk wat jullie samen doen?
Dat ze voelen dat ze niet alleen zijn en beseffen dat ze het niet alleen hoeven doen! Zich absoluut niet hoeven te schamen en dat niets onmogelijk is! Samen ruimte maken voor een nieuw begin.

Wat wil je zeggen tegen nieuwe cliënten en/of tegen slachtoffers van huiselijk geweld?
De moeilijkste stap is het weggaan, de mooiste stap is de weg naar jezelf terugvinden! Je hoeft het niet alleen te doen… Het verleden staat vast maar hoe je verder reist bepaal je zelf.